چند وقتی بی حالی کرده و فشار کاری اجازه نمی داد سری به این بلاگ بزنم که در روزهای آینده جبران و اخبار بیشتری را روایت خواهم کرد.

روزی و روزگاری

چند وقتی در نوشتن تنبلی کردم که چند ماهی شد. تابستان ۱۳۸۸ گذشت و فصل خزان از راه رسید.فصل شاعران و عاشقان و دلتنگان در غربت.

به رهی دیدم برگی خزان 

افتاده زبیداد زمان

کز شاخه جدا بود 

آخر بار نمی دانم سالگرد درگذشت پرویز یاحقی بود یا جای دیگر که صدای شکسته و زارش را پخش کردند. همان جا با بغضی شکسته در حنجره فرتوت از پرواز یار غارش پرویز گفت که تا مدتی او را بی خبر گذاشته بودند مبادا که غضه سنگینی بابت پرویز روی دلش تلمبار و او را هم با خود ببرد که آخر هم تاب نیاورد و رفت.

اهواز 40 درجه بالاي شايعه

اي كاش يكي بود يك رمل و اسطرلاب درست و حسابي مي‌انداخت و خيال ما را بابت  يكشنبه خلاص مي‌كرد. اي كاش گند اين جادو و جادوگر بازي  در فوتبال ما در نيامده بود تا اقلا دلخوش حرف يكي از آنها مي‌شديم و كمي از دلشوره‌هايمان مي‌افتاد. اي كاش فولاد و ذوب‌آهن عضو وزارت صنايع نبودند،‌اي كاش مي‌توانستيم دل و گوش خود را از اين حاشيه‌ها دور كنيم. خبرهاي خوبي نمي‌رسد. مي‌گويند در اهواز شايعه شده صنايعي‌ها جام را از  دست نمي‌دهند،‌شايعه كرده‌اند يك جنگ خيلي آرام و بدون نتيجه در ورزشگاه تختي اهواز اجرا مي‌شود. ياد تختي به خير كه جز جوانمردي قصه ديگري نداشت.

ایرج باباحاجی: صبح اول صبح SMS می آید، کلاغ های بی کار نوشته اند بهروز وثوقی فوت کرد. واکنش برای این خبر یک پوزخند است. یعنی در برابر یک چنین خبر بی سر و تهی چاره ای جز این نداری. همین چند وقت پیش با او صحبت کردم. صحیح و سالم بود. برای همین باور نمی کنم و به بی کاری و ذهن مریض آنهایی افسوس می خورم که چه راحت با شنیدن خبری غیر واقعی آن هم مرگ یک اسطوره سر از پا نشناخته و به این در و آن در می زنند تا اولین مژده دهنده این گونه خبر های شوم باشند.

آشیانه پرنده. ورزشگاه اصلی المپیک است که با هزینه ۷ میلیارد دلار و به مناسبت بازیهای المپیک ساخته شد.ورزشگاهی با یک سازه ۳۶۰ تنی که علاوه بر این ۴۵ هزار تن استیل هم در ساخت آن مصرف شد.

خسرو شكيبايي پس از سال‌ها نقش‌آفريني در سينماي ايران، جمعه، 28 تير، در سن 64سالگي بر اثر سكته‌ي قلبي در بيمارستان پارسيان از دنيا رفت.‌ اين بازيگر سينما، تئاتر و تلويزيون ايران كه سال‌ها با حميد هامون در فيلم هامون داريوش مهرجويي باورش كرديم و به خاطر اين فيلم، سيمرغ بلورين بهترين بازيگر مرد را در هشتمين دوره‌ي جشنواره فجر گرفت، سال‌ها بعد به خاطره فيلم كيمياي احمدرضا درويش، دوباره اين سيمرغ را به خانه برد.

هوا سرد شده، بر كوه ها برف نشسته است. سربالايي تيز جمشيديه را نفس زنان بالا مي روم. خيره به كوه هاي روبه رو كه مانند تصوير قاب شده اي در ذهنم بالا و پائين مي شود به ياد مي آورم كه هميشه اول قله ها خبر مي دهند كه خزان مي رود و بهار فرداي سبز در راه است.

وقتی ساعت ۴ به طبقه دوم استادیوم ۱۰۰ هزار نفری رسیدیم هنوز دلهره با ما همراه بود و این  نکنه که به پگاه گیلان در فینال تهران ببازیم و همه چیز از دست برود که خدا نخواست و جلوی ۱۰۰ هزار نفر قهرمان شدیم تا پس از یک سال ناکامی این بار هم مسافر آسیا شویم. ۱۰۰۰ نفر از طرفداران پگاه هم آمده بودند ولی جهنم استادیوم آزادی جای شوخی نیست و آخرش هم دست خالی رفتند. جای همه دوستان خالی خیلی حال داد.